124. உறுப்புநலன் அழிதல்

சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.

To lift from want he left me afar His thought makes my eyes blush the flower

நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.

My pale tearful eyes betray The hardness of my husband, away

தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.

These arms that swelled on nuptial day Now shrunk proclaim \"He is away\"

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

Bracelets slip off the arms that have Lost old beauty for He took leave

கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.

Bereft of bracelets and old beauty Arms tell the cruel's cruelty

தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.

Arms thin, armlets loose make you call My sire cruel; that pains my soul

பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து.

Go and tell the cruel, O mind Bruit ov'r my arms and glory find

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.

The front of this fair one O paled As my clasping arms loosed their hold

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.

Cool breeze crept between our embrace Her large rain-cloud-eyes paled at once

கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.

Pale eyes pained seeing the pallor Of the bright forehead of this fair